PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z czerwca 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander BP) - wyrok SA Poznań z 30.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 30.12.2025 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny i Własności Intelektualnej (SSO del. Katarzyna Kijowska), w sprawie o sygn. akt I ACa 1599/23, oddalił w całości apelację banku. Bank został obciążony kosztami postępowania apelacyjnego.
Apelacja złożona przez bank dotyczyła wyroku z dnia 18.09.2022 r., którym Sąd Okręgowy w Poznaniu (SSO Zofia Lehmann), w sprawie o sygn. akt XII C 494/19 ustalił, że nie istnieje pomiędzy stronami stosunek prawny wynikający z umowy kredytu EKSTRALOKUM indeksowanego do CHF zawartej z dawnym Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) – wobec dotknięcia jej wadą nieważności i zasądził od banku na rzecz Klientów Kancelarii zwrot wpłaconych bankowi środków, jako nienależnych.
Pozew został wniesiony w kwietniu 2019 r.
Wyrok jest PRAWOMOCNY.
Ważny jest bilans i interes Klientów na gruncie ustalenia nieważności umowy kredytu:
– w 2008 r. bank wypłacił kredyt w kwocie 420.000 zł
– kredyt został udzielony na 25 lat
– spłata trwała 15 lat (w 2023 r. udzielone zostało zabezpieczenie)
– spłacono do banku ok. 590.000 zł
– saldo zadłużenia wg banku w przededniu wydania prawomocnego wyroku wynosiło ok. 390.000 zł (ten dług nie istnieje wskutek wyroku)
*** po wyroku do zwrotu przez bank zostaje ok. 170.000 zł plus odsetki za czas trwania sporu ***
Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia nieważnej umowy kredytu, a także wykreślenia hipoteki.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z czerwca 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander BP) - wyrok SA Wrocław z 22.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 22.12.2025 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu V Wydział Cywilny (SSA Janusz Kaspryszyn), w sprawie o sygn. akt V ACa 682/25 (poprzednio: I ACa 3233/23) oddalił w całości apelację banku. Bank został obciążony kosztami postępowania apelacyjnego.
Apelacja złożona przez bank dotyczyła wyroku z dnia 16.05.2023 r., którym Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Dominika Romanowska), w sprawie o sygn. akt I C 631/19 ustalił nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM indeksowanego do CHF zawartej w czerwcu 2008 r. z dawnym Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska). Nadto, Sąd oddalił roszczenie o zapłatę wobec uwzględnienia ewentualnego zarzutu potracenia podniesionego przez bank w toku sporu. W zakresie kosztów postepowania, Sąd je wzajemnie zniósł. Nieważność Sąd uzasadnił brakiem informacji o nieograniczonym ryzyku walutowym, a także nieuczciwością klauzuli przeliczeniowej oraz brakiem możliwości uzupełnienia umowy.
Pozew został wniesiony w maju 2019 r.
Wyrok jest PRAWOMOCNY.
Ważny jest bilans i interes Klientów na gruncie ustalenia nieważności umowy kredytu:
– w 2008 r. bank wypłacił kredyt w kwocie 310.000 zł
– kredyt został udzielony na 30 lat
– spłata trwała 17,5 roku
– spłacono do banku ok. 415.000 zł
– saldo zadłużenia wg banku w przededniu wydania prawomocnego wyroku wynosiło ok. 315.000 zł (ten dług nie istnieje wskutek wyroku)
*** po wyroku do zwrotu przez bank zostaje ok. 105.000 zł ***
Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia nieważnej umowy kredytu, a także wykreślenia hipoteki.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
WIBOR – wyrok TSUE (C-471/24) zostanie ogłoszony już 12 lutego 2026 r.
Znamy już datę ogłoszenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-471/24, dotyczącej pytań prejudycjalnych Sądu Okręgowego w Częstochowie, dotyczących wskaźnika WIBOR w umowach kredytu.
Z naszym wcześniejszym komentarzem dotyczącym treści przedmiotowych pytań prejudycjalnych oraz wydanej w tej sprawie w dniu 11 września 2025 r. opinii Rzecznika Generalnego TSUE, mogą się Państwo zapoznać pod poniższymi linkami:
https://kancelaria-osowiecka.pl/wibor-opinia-rzecznika-generalnego-tsue-c-471-24-z-11-09-2025-r/
Przede wszystkim, skierowanie sprawy na wokandę TSUE oznacza, że sprawa nie będzie już mogła zostać wycofana i Trybunał udzieli merytorycznych odpowiedzi na zadane pytania prejudycjalne. Jest to o tyle ważne, że w ostatnim roku dochodziło do zastanawiających „zniknięć” spraw związanych z polskimi pytaniami prejudycjalnymi na kanwie sporów z bankami. Postępowania, w ramach których pytania były kierowane, z nie do końca jasnych przyczyn kończyły się ugodą albo cofnięciem pozwu przez bank (o ile była to sprawa z powództwa banku). Wówczas niemożliwe stawało się procedowanie pytań w Trybunale, o ile nie wyznaczono jeszcze w tych sprawach rozprawy.
Jak pokazuje historia sporów frankowych, doniosłość wyroków TSUE w sprawach pytań prejudycjalnych, była ogromna dla kształtowania się linii orzeczniczej sądów polskich w tych sprawach, czego najlepszym przykładem jest wyrok ws. Dziubak z dnia 3 października 2019 r. (C-260/18) i następująca po nim „fala” pozwów frankowiczów. Skoro więc pytania prejudycjalne zadane w ramach jednego tylko sporu sądowego, mogą przyczynić się do znacznego wzrostu spraw sądowych przeciwko bankom, nietrudno domyślić się, w czyim interesie pozostaje umorzenie takiego postępowania „w zarodku”. Niestety proceduralnie takie praktyki są dopuszczalne, choć oczywiście sprzeczne z interesem publicznym, na co powinien zwrócić uwagę prawodawca europejski.
Na tym tle, w ostatnim czasie pojawiały się już nawet żartobliwe komentarze, że najlepszym sposobem na to, aby bank niezwłocznie uznał nasze powództwo, jest doprowadzenie do tego, aby nasz sąd skierował to TSUE pytania prawne.
Jak wskazywaliśmy już przy okazji omówienia treści pytań prejudycjalnych w sprawie C-471/24 oraz opinii Rzecznika Generalnego w tym temacie, możemy spodziewać się rozstrzygnięć dotyczących zasadniczych kwestii:
- czy WIBOR jako element klauzuli zmiennego oprocentowania kredytu może być badany na podstawie przepisów dyrektywy 93/13;
- czy można badać pod kątem nieuczciwego charakteru postanowienia umowne dotyczące zmiennego oprocentowania kredytu, w kontekście możliwości zakwalifikowania ich jako postanowień określających główne świadczenia stron, jeśli jednak klauzula ta została sformułowana w sposób niejednoznaczny;
- jakie obowiązki informacyjne spoczywają na kredytodawcach w stosunku do konsumentów, w zakresie stosowania w umowie klauzuli zmiennego oprocentowania;
- co w sporze z bankiem na przedmiotowym tle będzie podlegało badaniu przez sąd: metodologia wyznaczania stawki WIBOR czy wyłącznie kwestie należytego uświadomienia konsumenta o konsekwencjach powiązania kredytu ze zmienną stawką oprocentowania, opartą o ten wskaźnik;
- czy ewentualna bezskuteczność (jako skutek abuzywnego charakteru) elementu zmiennego oprocentowania jakim jest wskaźnik WIBOR, spowoduje konieczność stwierdzenia nieważności całej umowy kredytu czy też będzie ona dalej mogła być wykonywana z oprocentowaniem równym marży, co w praktyce sprowadzi się do obniżenia kosztów takiego kredytu („odwiborowienie”).
Na marginesie i w kontekście ostatniego z przedstawionych zagadnień, wskazać wypada, że Sąd Okręgowy w Olsztynie, w wyroku z dnia 18.08.2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I C 207/25 (wyrok nieprawomocny), uznał, że jest możliwe wyeliminowanie z umowy jedynie odniesienia do stawki WIBOR przy pozostawieniu pozostałego składnika oprocentowania, czyli stałej marży banku. W sprawie tej konsument nie żądał uznania umowy za nieważną.
O ile więc, naszym zdaniem, skutkiem usunięcia WIBORu z umowy kredytu jest jej całkowita nieważność, o tyle na pewno trzeba docenić inicjatywę i nieoczywistą odwagę Sądu Okręgowego w Olsztynie w dokonaniu samodzielnej oceny prawnej tego wciąż jeszcze nowego problemu, bez konieczności oczekiwania na wyrok TSUE.
Sądy polskie już teraz mają bowiem wszelkie niezbędne narzędzia, aby prawidłowo orzekać w tych sprawach.
I takiej odwagi życzmy Sądom w Nowym Roku 😊
Michał Przybylak, radca prawny
PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu "dewizowego" z kwietnia 2008 r. zawartej z dawnym BZ WBK (aktualnie Santander BP) - wyrok SO Zielona Góra z 17.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 17.12.2025 r. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze VI Wydział Cywilny Odwoławczy (SSO Joanna Klimek – Zielińska), w sprawie o sygn. akt VI Ca 129/25, oddalił apelację banku oraz obciążył bank kosztami postępowania apelacyjnego.
Wyrok został wydany na po przeprowadzeniu jednej rozprawy.
Apelacja banku dotyczyła wyroku z dnia 28.11.2024 r., którym Sąd Rejonowy w Zielonej Górze (SSR Piotr Krawczak), w sprawie o sygn. I C 159/24 ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu denominowanego („dewizowego”) zawartej w kwietniu 2008 r. z dawnym Bankiem Zachodnim WBK. Nadto, Sąd zasądził dochodzoną kwotę wraz z odsetkami od dnia wezwania. Bank został w całości obciążony kosztami procesu. W tej sprawie kapitał kredytu został w całości potrącony przed złożeniem pozwu. Pomimo tego, bank w ramach obrony podnosił zarzut potrącenia co do wygaszonego roszczenia. Wynik wskazuje, że Sąd w całości podzielił argumentację zawartą w pozwie i dalszych pismach procesowych złożonych przez Kancelarię.
Wyrok jest PRAWOMOCNY.
Pozew został wniesiony w styczniu 2024 r.
Ważny jest bilans i interes Klientów na gruncie ustalenia nieważności umowy kredytu:
– w 2008 r. bank wypłacił kredyt w kwocie 67.420 zł
– kredyt został udzielony na 30 lat
– spłata trwała 17,5 roku
– spłacono do banku ok. 102.000 zł
– saldo zadłużenia wg banku w przededniu wydania prawomocnego wyroku wynosiło ok. 55.000 zł (ten dług nie istnieje wskutek wyroku)
*** po wyroku do zwrotu przez bank zostaje ok. 35.000 zł ***
Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia nieważnej umowy kredytu, a także wykreślenia hipoteki.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Przegrana mBank - oddalenie pozwu o zwrot (części) kapitału kredytu - wyrok SO Wrocław z 17.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 16.12.2025 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Rafał Cieszyński), w sprawie o sygn. akt I C 43/24 oddalił pozew mBank o zapłatę kapitału kredytu, w zakresie w jakim bank podtrzymywał pozew, zasądził 1.007 zł tytułem skapitalizowanych odsetek oraz odstąpił od obciążania stron kosztami procesu.
Tłem sprawy był pozew kredytobiorców o ustalenie nieważności umowy kredytu, wskutek którego prawomocnie ustalona została nieważność umowy kredytu powiązanej z USD zawartej w grudniu 2008 r. z mBank:
1. Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6.12.2022 r. w sprawie o sygn. I C 406/20, ustalona została nieważność umowy kredytu;
2. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18.01.2024 r. w sprawie o sygn. I ACa 511/23, oddalona została apelacja banku w zakresie ustalenia nieważności umowy.
Niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, Kancelaria w imieniu Klientów złożyła bankowi oświadczenie o potrąceniu obejmujące wzajemne nienależne świadczenia kredytobiorców i banku. Nadto, kredytobiorcy dokonali fizycznej dopłaty brakującej części kapitału kredytu.
Miesiąc później, bank pozwał Klientów Kancelarii o kapitał kredytu i dodatkowe świadczenia ponad kapitał (waloryzację). W toku sporu, bank cofnął pozew w części co do kapitału oraz roszczenie o waloryzację, ale bez zrzeczenia roszczenia. Bank stał na stanowisku, że kredytobiorcy rozliczyli się z kapitału tylko w części, co było sprzeczne z zebranymi w sprawie dokumentami.
W efekcie żądanie banku w zakresie zapłaty części kapitału kredytu zostało oddalone. W zakresie zasądzenia skapitalizowanych odsetek na rzecz banku, Sąd wskazał, że kredytobiorcy pozostawali w opóźnieniu z rozliczeniem przez 116 dni.
Po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, Klientom zostanie zarekomendowana apelacja w zakresie zasądzonych skapitalizowanych odsetek, albowiem bank nie formułował takiego żądania. Niezależnie zaś, w ocenie Kancelarii, kredytobiorcy w żadnym czasie nie opóźnili się z rozliczeniem kapitału kredytu. Osobną kwestią jest rozstrzygnięcie o kosztach, którymi bank powinien być w całości obciążony, jako przegrywający spór niemalże w 100%.
Bank złożył pozew w lutym 2024 r.
Wyrok został wydany po przeprowadzeniu jednej rozprawy.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Wzorowy wyrok ! Bankowi nic się należy ponad zwrot kapitału + nieważność umowy kredytu z lutego 2009 r. dawnego Polbank (aktualnie Raiffeisen Bank International) - wyrok SO Wrocław z 12.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 12.12.2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSR del. Agnieszka Mękal), w sprawie o sygn. akt XII C 1703/24, ustalił, że:
– nie istnieje umowa kredytu indeksowanego do CHF zawartej w lutym 2009 r. z dawnym Polbank (obecnie Raiffeisen Bank International AG w Wiedniu),
– nie istnieje po stronie powódki obowiązek zwrotu świadczenia nienależnego czy bezpodstawnego wzbogacenia ponad zwrot świadczenia otrzymanego od banku (kapitał kredytu).
Nadto, Sąd zasądził od banku na rzecz Klienta Kancelarii dochodzoną kwotę wraz z odsetkami od dnia wezwania. W tej sprawie, kapitał kredytu został potrącony przed złożeniem pozwu. Bank został obciążony kosztami procesu.
Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym po przeprowadzeniu jednej rozprawy i odebraniu pisemnych stanowisk końcowych.
Pozew został wniesiony w czerwcu 2024 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Przegrana PKO BP - oddalenie pozwu o zwrot kapitału - wyrok SO Wrocław z 16.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 16.12.2025 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Ziemowit Barański), w sprawie o sygn. akt XII C 3144/24 oddalił pozew PKO BP o zapłatę – zwrot kapitału kredytu oraz obciążył bank kosztami procesu.
W sprawie Kancelaria podniosła szereg zarzutów wskazujących na bezpodstawność powództwa banku o zwrot kapitału kredytu z uwagi na złożone oświadczenie o potrąceniu, a w konsekwencji wygaśnięcie wierzytelności banku.
Tłem sprawy był pozew kredytobiorcy o ustalenie nieważności umowy kredytu, wskutek którego prawomocnie ustalona została nieważność umowy kredytu zawartej w sierpniu 2008 r. z PKO BP:
1. Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21.03.2023 r. w sprawie o sygn. XII C 576/21, ustalona została nieważność umowy kredytu;
2. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11.09.2025 r. w sprawie o sygn. V ACa 2198/25, oddalona została apelacja banku w zakresie ustalenia nieważności umowy.
Niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, Kancelaria w imieniu Klienta złożyła bankowi oświadczenie o potrąceniu obejmujące wzajemne nienależne świadczenia kredytobiorców i banku.
W kwestii żądanego zwrotu kapitału kredytu, bank – składając pozew jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem pozwu kredytobiorcy, argumentował, że „zabezpiecza” w ten sposób swój interes, gdyby umowa okazała się być nieważna.
Na rozprawie, pełnomocnik banku podtrzymał żądanie pozwu w zakresie kapitału kredytu, który wedle banku pozostawał niezwrócony.
Kancelaria argumentowała, że kredytobiorca rozliczył kapitał kredytu w drodze potrącenia w pierwszym możliwym czasie po wydaniu prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu. W związku z tym, roszczenie banku wygasło w całości.
Bank złożył pozew 21.11.2024 r. (data pisma), który wpłynął do sądu 25.11.2024 r.
Wyrok został wydany po przeprowadzeniu jednej rozprawy.
W ramach ustnego uzasadnienia Sąd wskazał, że niezależnie od przyjętego modelu rozliczeń nieważnej umowy kredytu, czy to w świetle badania stanu zubożenia i wzbogacenia stron, czy też wobec teorii dwóch kondykcji, żądanie banku było niezasadne. Suma świadczeń uiszczonych przez kredytobiorcę była wyższa, aniżeli kapitał udzielonego kredytu, a więc oświadczenie o potrąceniu należałoby ocenić jako skuteczne. Bezpodstawnie wzbogacony był wyłącznie bank, a więc brak było podstaw do żądania zwrotu kwoty kapitału kredytu. Niezależnie więc od przyjętej koncepcji, bankowi nie przysługiwało roszczenie dochodzone pozwem.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Przegrana Santander BP - oddalenie pozwu o waloryzację ewentualnie urealnienie kapitału kredytu - wyrok SR Zielona Góra z 11.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 11.12.2025 r., Sąd Rejonowy w Zielonej Górze (SSR Kamila Wieman), w sprawie o sygn. akt I C 1712/24 oddalił pozew Santander Bank Polska o zapłatę z tytułu waloryzacji kapitału kredytu. Bank został obciążony kosztami procesu.
Sprawa wynikła na tle prawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność umowy kredytu Ekstralokum z października 2007 r. Po ponad miesiącu od rozliczenia kapitału kredytu w drodze potrącenia, bank pozwał Klientów Kancelarii o dodatkowe świadczenia ponad kapitał.
Po przeprowadzeniu jednej rozprawy, Sąd w całości oddalił pozew banku, z uwagi całkowitą bezzasadność roszczeń banku ponad kapitał.
Bank złożył pozew w grudniu 2024 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Wyrok w sprawie p-ko Syndykowi Getin - nieważność umowy kredytu z września 2008 r. zawartej z Getin - wyrok SO Jelenia Góra z 8.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 8.12.2025 r., Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSR del. Agnieszka Kałużna – Rudowicz), w sprawie o sygn. akt I C 933/25, ustalił nieistnienie z powodu nieważności umowy kredytu indeksowanego do CHF zawartej we wrześniu 2008 r. z dawnym Getin Bank S.A. DomBank Hipoteczny Oddział w Łodzi i obciążył syndyka kosztami procesu.
W tej sprawie, z uwagi na ogłoszoną upadłość przedmiotem żądania było tylko ustalenie nieważności umowy.
Jak w każdej sprawie, syndyk sabotował postępowanie, wnosząc o odrzucenie pozwu, zawieszenie postępowania, przekazanie sprawy do postępowania upadłościowego, które to wnioski zostały oddalone przez Sąd.
Wyrok został wydany po przeprowadzeniu jednej rozprawy.
Pozew został wniesiony w maju 2025 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak
Przegrana PKO BP - oddalenie pozwu o zwrot kapitału - wyrok SO Jelenia Góra z 5.12.2025 r.
Wyrokiem z dnia 5.12.2025 r., Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Edyta Gajewska), w sprawie o sygn. akt I C 1943/21 oddalił pozew PKO BP o zapłatę – zwrot części kapitału kredytu, umorzył postępowanie w zakresie cofniętego pozwu – o zapłatę części kapitału, wynagrodzenia za korzystanie z kapitału kredytu / waloryzację oraz obciążył bank kosztami procesu.
W sprawie Kancelaria podniosła szereg zarzutów wskazujących na bezpodstawność powództwa o zapłatę waloryzacji, a także podniesiony został zarzut nieistnienia wierzytelności banku o zwrot kapitału kredytu z uwagi na złożone oświadczenie o potrąceniu.
Tłem sprawy był pozew kredytobiorców o ustalenie nieważności umowy kredytu, wskutek którego prawomocnie ustalona została nieważność umowy kredytu zawartej w sierpniu 2008 r. z PKO BP:
1. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 10.11.2022 r. w sprawie o sygn. I C 1262/18, ustalona została nieważność umowy kredytu;
2. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 15.12.2023 r. w sprawie o sygn. I ACa 148/23, oddalona została apelacja banku w zakresie ustalenia nieważności umowy.
Niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, Kancelaria w imieniu Klientów złożyła bankowi oświadczenie o potrąceniu obejmujące wzajemne nienależne świadczenia kredytobiorców i banku.
W kwestii żądanego zwrotu kapitału kredytu, bank – składając pozew jeszcze przed rozstrzygnięciem pozwu kredytobiorców w I instancji, argumentował, że „zabezpiecza” w ten sposób swój interes, gdyby umowa okazała się być nieważna. W kwestii świadczeń dodatkowych (wynagrodzenie / waloryzacja), bank powoływał się na przepisy o bezumownym korzystaniu z rzeczy, a także zmianę siły nabywczej pieniądza oraz wzrost wartości kredytowanej nieruchomości. W tym zakresie, po wielu miesiącach od wydania przez TSUE orzeczeń dotyczących wynagrodzenia i waloryzacji, bank cofnął pozew w tej części.
Na rozprawie, pełnomocnik banku podtrzymał żądanie pozwu w zakresie części kapitału kredytu, który wedle banku pozostawał niezwrócony.
Kancelaria argumentowała, że kredytobiorcy rozliczyli kapitał kredytu w drodze potrącenia w pierwszym możliwym czasie po wydaniu prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu. W związku z tym, roszczenie banku wygasło w całości.
Bank złożył pozew 23.12.2021 r. (data pisma), który wpłynął do sądu 29.12.2021 r. Był to jeden z pierwszych pozwów, gdy po zapowiedziach pełnomocników banków na salach sądowych, banki naprawdę zaczęły pozywać kredytobiorców.
Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym, po odebraniu pisemnych stanowisk.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak
