Wyrokiem z dnia 9.02.2026 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSR del. Agnieszka Łężna), w sprawie o sygn. akt I C 2054/21 oddalił pozew PKO BP o zapłatę – zwrot części kapitału kredytu oraz prowizji, umorzył postępowanie w zakresie cofniętego pozwu – o zapłatę części kapitału i wynagrodzenie za korzystanie z kapitału kredytu / waloryzację oraz zniósł koszty procesu.
W sprawie, Kancelaria podniosła szereg zarzutów wskazujących na bezpodstawność powództwa o zapłatę wynagrodzenia / waloryzacji, a także podniesiony został zarzut nieistnienia wierzytelności banku o zwrot kapitału kredytu z uwagi na złożone oświadczenie o potrąceniu.
Tłem sprawy był pozew kredytobiorców o ustalenie nieważności umowy kredytu, wskutek którego prawomocnie ustalona została nieważność umowy kredytu zawartej w lipcu 2008 r. z PKO BP:
1. Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 30.08.2022 r. w sprawie o sygn. XII C 1732/18, ustalona została nieważność umowy kredytu;
2. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11.04.2024 r. w sprawie o sygn. I ACa 1182/23, oddalona została apelacja banku w zakresie ustalenia nieważności umowy.
Niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, Kancelaria w imieniu Klientów złożyła bankowi oświadczenie o potrąceniu obejmujące wzajemne nienależne świadczenia kredytobiorców i banku.
W kwestii żądanego zwrotu kapitału kredytu, bank – składając pozew jeszcze przed rozstrzygnięciem pozwu kredytobiorców w I instancji, argumentował, że „zabezpiecza” w ten sposób swój interes, gdyby umowa okazała się być nieważna. W kwestii świadczeń dodatkowych (wynagrodzenie / waloryzacja), bank powoływał się na przepisy o bezumownym korzystaniu z rzeczy, a także zmianę siły nabywczej pieniądza oraz wzrost wartości kredytowanej nieruchomości. W tym zakresie, po wielu miesiącach od wydania przez TSUE orzeczeń dotyczących wynagrodzenia i waloryzacji, bank cofnął pozew w tej części.
Na rozprawie, pełnomocnik banku podtrzymał żądanie pozwu w zakresie części kapitału kredytu, który zdaniem baku nie został rozliczony, a także prowizji w CHF.
Kancelaria argumentowała, że kredytobiorcy rozliczyli kapitał kredytu w drodze potrącenia w pierwszym możliwym czasie po wydaniu prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu. W związku z tym, nie pozostawali w zwłoce, ani w opóźnieniu w zwróceniu bankowi nienależnego świadczenia – kapitału kredytu. Nadto, wskazano, że prowizja została skredytowana i nigdy nie została fizycznie udostępniona / wypłacona kredytobiorcom, a tym samym, bank nie może domagać się jej zwrotu.
W ustnych motywach rozstrzygnięcia, Sąd wskazał, że w całości podziela argumentację zaprezentowaną przez Kancelarię, zarówno w odpowiedzi na pozew, jak i dalszych pismach oraz w ramach ustnego stanowiska przedstawionego na rozprawie.
W zakresie kosztów procesu Sąd wskazał, że ich zniesienie wynika z tego, że w dacie złożenia pozwu przez bank kapitał nie był zwrócony, zaś w świetle orzecznictwa w 2021 r. nie można było przyjąć, że pozew banku jest przedwczesny. Po zapoznaniu z pisemnym uzasadnieniem, Klientom zostanie zarekomendowane zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach.
Bank złożył pozew 27.12.2021 r. (data pisma), który wpłynął do sądu 30.12.2021 r. Był to jeden z pierwszych pozwów, gdy po zapowiedziach pełnomocników banków na salach sądowych, banki naprawdę zaczęły pozywać kredytobiorców.
W tym wypadku, Klienci Kancelarii zakwestionowali umowę w 2018 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak
