Wyrokiem z dnia 16.12.2025 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Ziemowit Barański), w sprawie o sygn. akt XII C 3144/24 oddalił pozew PKO BP o zapłatę – zwrot kapitału kredytu oraz obciążył bank kosztami procesu.
W sprawie Kancelaria podniosła szereg zarzutów wskazujących na bezpodstawność powództwa banku o zwrot kapitału kredytu z uwagi na złożone oświadczenie o potrąceniu, a w konsekwencji wygaśnięcie wierzytelności banku.
Tłem sprawy był pozew kredytobiorcy o ustalenie nieważności umowy kredytu, wskutek którego prawomocnie ustalona została nieważność umowy kredytu zawartej w sierpniu 2008 r. z PKO BP:
1. Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21.03.2023 r. w sprawie o sygn. XII C 576/21, ustalona została nieważność umowy kredytu;
2. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11.09.2025 r. w sprawie o sygn. V ACa 2198/25, oddalona została apelacja banku w zakresie ustalenia nieważności umowy.
Niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, Kancelaria w imieniu Klienta złożyła bankowi oświadczenie o potrąceniu obejmujące wzajemne nienależne świadczenia kredytobiorców i banku.
W kwestii żądanego zwrotu kapitału kredytu, bank – składając pozew jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem pozwu kredytobiorcy, argumentował, że „zabezpiecza” w ten sposób swój interes, gdyby umowa okazała się być nieważna.
Na rozprawie, pełnomocnik banku podtrzymał żądanie pozwu w zakresie kapitału kredytu, który wedle banku pozostawał niezwrócony.
Kancelaria argumentowała, że kredytobiorca rozliczył kapitał kredytu w drodze potrącenia w pierwszym możliwym czasie po wydaniu prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu. W związku z tym, roszczenie banku wygasło w całości.
Bank złożył pozew 21.11.2024 r. (data pisma), który wpłynął do sądu 25.11.2024 r.
Wyrok został wydany po przeprowadzeniu jednej rozprawy.
W ramach ustnego uzasadnienia Sąd wskazał, że niezależnie od przyjętego modelu rozliczeń nieważnej umowy kredytu, czy to w świetle badania stanu zubożenia i wzbogacenia stron, czy też wobec teorii dwóch kondykcji, żądanie banku było niezasadne. Suma świadczeń uiszczonych przez kredytobiorcę była wyższa, aniżeli kapitał udzielonego kredytu, a więc oświadczenie o potrąceniu należałoby ocenić jako skuteczne. Bezpodstawnie wzbogacony był wyłącznie bank, a więc brak było podstaw do żądania zwrotu kwoty kapitału kredytu. Niezależnie więc od przyjętej koncepcji, bankowi nie przysługiwało roszczenie dochodzone pozwem.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
aplikant radcowski Adam Pelczar
