Przegrana Banku Millennium - finał w sprawie nierzetelnej praktyki banku po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu i rozliczeniu kapitału kredytu - wyrok SR Wrocław - Fabryczna z 27.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 27.04.2026 r., Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu (SSR Tomasz Klimko), w sprawie o sygn. akt I C 929/25, zasądził na rzecz Klienta Kancelarii dochodzoną kwotę obejmującą spłaty rat. Nadto, Sąd oddalił roszczenie obejmujące składki ubezpieczeniowe. Bank został obciążony kosztami procesu.
Sprawa wynikła z nierzetelnego zachowania banku, który odmówił dobrowolnego rozliczenia się z Klientem Kancelarii po przegranym przez siebie procesie o ważność umowy kredytu z lipca 2008 r.
Co wymaga podkreślenia, kapitał kredytu został w całości rozliczony w drodze złożonego bankowi oświadczenia o potrąceniu po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy, któremu towarzyszyło orzeczenie na zasadzie tzw. salda w zakresie żądania zapłaty.
Bank, pomimo skierowanego wezwania, uchylał się od rozliczenia dalszych spłat nieobjętych sporem.
W konsekwencji, złożony został pozew o zapłatę sumy dalszych spłat dokonanych na rzecz banku w toku wcześniejszego sporu (o ustalenie).
Po wniesieniu pozwu, bank zapłacił część należności głównej, ale bez odsetek. Zapłata została zarachowana zgodnie z art. 451 §1 k.c. i ograniczono pozew.
W ramach odpowiedzi na pozew, bank wniósł o oddalenie powództwa. Bank pominął zupełnie, że wskutek prawomocnego ustalenia nieważności umowy kredytu, strony winny sobie zwrócić wzajemne świadczenia. Skoro, kredytobiorcy dokonali rozliczenia kapitału kredytu, to bank zobowiązany był zwrócić nadwyżkę. Skoro zaś się opóźnił, powinien zapłacić odsetki.
Po przeprowadzeniu rozpraw, Sąd wydał wyrok zasądzający część dochodzonej kwoty. W zakresie oddalonego żądania obejmującego składki ubezpieczeniowe, Sąd powołał się na opinię Rzecznika TSUE z 16.04.2026 r. w sprawie C‑23/25 (Sutuska). W opinii tej wskazano, że koszty ubezpieczeń chroniących interes banku podlegają zwrotowi na rzecz kredytobiorcy. Natomiast bank nie musi zwracać kosztów ubezpieczeń chroniących ryzyka konsumenta, jednak kwestia ta zawsze powinna podlegać indywidualnej ocenie przez sąd krajowy.
Po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, Klientowi zostanie przedstawiona rekomendacja w zakresie ewentualnego skarżenia wyroku w części oddalającej pozew.
Pozew został złożony w czerwcu 2025 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
Agnieszka Osowiecka – Wasiak, radca prawny
Adam Pelczar, aplikant radcowski
PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z października 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander BP) - wyrok SA Wrocław z 24.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 24.04.2026 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu V Wydział Cywilny (SSA Janusz Kaspryszyn), w sprawie o sygn. akt V ACa 772/25 oddalił w całości apelację banku. Bank został obciążony kosztami postępowania apelacyjnego.
Apelacja banku dotyczyła wyroku z dnia 20.11.2023 r., którym Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Anna Stawikowska), w sprawie o sygn. akt XII C 506/21 ustalił nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM indeksowanego do CHF zawartej w październiku 2008 r. z dawnym Kredyt Bank (aktualnie Santander BP). Nadto, Sąd uwzględnił podniesiony przez bank zarzut potrącenia i oddalił powództwo o zapłatę oraz wzajemnie zniósł koszty procesu.
Pozew został wniesiony w kwietniu 2021 r.
Wyrok jest PRAWOMOCNY.
Ważny jest bilans i interes Klientów Kancelarii na gruncie ustalenia nieważności umowy kredytu:
– w 2008 r. bank wypłacił kredyt w kwocie 275.000 zł
– kredyt został udzielony na 30 lat
– spłata trwała 17,5 roku
– spłacono do banku ok. 310.000 zł
– saldo zadłużenia wg banku w przededniu wydania prawomocnego wyroku wynosiło ok. 240.000 zł (ten dług nie istnieje wskutek wyroku)
*** po wyroku do zwrotu przez bank zostaje ok. 35.000 zł ***
Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia nieważnej umowy kredytu, a także wykreślenia hipoteki.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Michał Przybylak
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
Przegrana Santander BP - oddalenie pozwu o odsetki oraz waloryzację ewentualnie urealnienie kapitału kredytu - wyrok SO Warszawa z 24.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 24.04.2026 r., Sąd Okręgowy w Warszawie (SSO Bartłomiej Biegański), w sprawie o sygn. akt XXVIII C 111241/24 oddalił pozew Santander Bank Polska o zapłatę odsetek od kapitału kredytu oraz z tytułu waloryzacji kapitału kredytu. Bank został obciążony kosztami procesu.
Sprawa wynikła na tle prawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność umowy kredytu Ekstralokum z marca 2006 r. Bank pierwotnie pozwał o kapitał kredytu oraz waloryzację / urealnienie kapitału kredytu. W toku sporu, bank cofnął pozew o zapłatę kapitału z uwagi na dokonane potrącenie i jego rozliczenie w sporze toczącym się przeciwko bankowi. Bank pozostał przy roszczeniu o waloryzację, a także domagał się odsetek od kapitału kredytu.
Po przeprowadzeniu jednej rozprawy, Sąd w całości oddalił pozew banku, z uwagi całkowitą bezzasadność roszczeń banku ponad kapitał.
W bardzo krótkim uzasadnieniu Sąd wskazał, ze żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty kapitału należało uznać za nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 k.c., zaś roszczenia ponad kapitał są sprzeczne z wyrokami TSUE.
Bank złożył pozew w październiku 2024 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
aplikant radcowski Adam Pelczar
Przegrana PEKAO - finał w sprawie nierzetelnej praktyki banku po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu i rozliczeniu kapitału kredytu - wyrok SR Lubin z 23.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 22.04.2026 r., Sąd Rejonowy w Lubinie (SSR Robert Jóźwiak), w sprawie o sygn. akt I C 194/26, zasądził na rzecz Klientów Kancelarii dochodzoną kwotę. Bank został w całości obciążony kosztami procesu.
Sprawa wynikła z nierzetelnego zachowania banku, który odmówił dobrowolnego rozliczenia się z Klientami Kancelarii po przegranym przez siebie procesie o ważność umowy kredytu budowlano – hipotecznego z czerwca 2006 r.
Co wymaga podkreślenia, kapitał kredytu został w całości rozliczony w drodze złożonego bankowi oświadczenia o potrąceniu przed skierowaniem pozwu o ustalenie. Po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu, bank rozliczył wyłącznie kwotę zasądzoną wyrokiem. Bank, pomimo skierowanego wezwania, uchylał się od rozliczenia dalszych spłat nieobjętych sporem.
W konsekwencji, złożony został pozew o zapłatę sumy dalszych spłat dokonanych na rzecz banku w toku wcześniejszego sporu (o ustalenie).
Po wniesieniu pozwu, bank zapłacił należność główną, ale bez odsetek. Zapłata została zarachowana zgodnie z art. 451 §1 k.c. i ograniczono pozew.
W ramach odpowiedzi na pozew, bank wniósł o oddalenie powództwa. Bank pominął zupełnie, że wskutek prawomocnego ustalenia nieważności umowy kredytu, strony winny sobie zwrócić wzajemne świadczenia. Skoro, kredytobiorcy dokonali rozliczenia kapitału kredytu, to bank zobowiązany był zwrócić nadwyżkę. Skoro zaś się opóźnił, powinien zapłacić odsetki.
Po przeprowadzeniu rozprawy, Sąd wydał wyrok zasądzający dochodzoną kwotę.
W ramach ustnego uzasadnienia, Sąd podkreślił, że bank jest instytucją zaufania publicznego, powinni był się rozliczyć. Czas na rozliczenie był wystarczający, a wskazywane przez bank „trudności”, nie powinny interesować konsumenta.
Pozew został złożony w październiku 2025 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
Agnieszka Osowiecka – Wasiak, radca prawny
Adam Pelczar, aplikant radcowski
Co się dzieje z ustawą frankową ?
W związku z Państwa licznymi pytaniami dotyczącymi projektowanej tzw. ustawy frankowej (nr druku 1758), przygotowaliśmy krótkie podsumowanie prac nad tym projektem i jego głównych założeń.
Po pierwszym czytaniu ustawy w Sejmie w październiku ubiegłego roku, trafiła ona do sejmowych Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz do Komisji Gospodarki i Rozwoju. Zaplanowane niedawno na 15 kwietnia wspólne posiedzenie tych komisji zostało jednak odwołane. Procedurę legislacyjną mogą Państwo śledzić na stronie Sejmu:
https://sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?id=7CCB0C5FE9142A1EC1258D1B00438642
Nie jest więc pewne, czy ustawa ta zostanie uchwalona, w jakim ostatecznie kształcie i czy uzyska podpis Prezydenta.
Zgodnie z aktualną wersją projektu, ustawa ta ma być stosowana do spraw nowych, ale także tych już wszczętych i niezakończonych.
Jednak ustawa miałaby być stosowana tylko do postępowań związanych z kredytami indeksowanymi i denominowanymi do franka szwajcarskiego. Projektodawcy nie dostrzegają najwyraźniej potrzeby usprawnienia postępowań dt. umów powiązanych z innymi walutami, jak euro, dolar czy jen, a przecież takie umowy były zawierane i takie spory się toczą. Takie zawężenie należy więc ocenić negatywnie, gdyż rozwiązanie to pokazuje, iż priorytetem dla Ministerstwa Sprawiedliwości jest przyspieszenie postępowań sądowych, nie zaś wzmocnienie ochrony konsumentów.
Pierwotne założenia projektowanej ustawy nie zostały dotychczas dobrze ocenione przez parlamentarzystów, ale przede wszystkim przez środowisko konsumenckie. Znalazło się tam bowiem rozwiązanie, które w ogóle nie mogło być ocenione jako wspierające konsumentów. Wręcz przeciwnie, stanowiło ukłon w stronę sektora bankowego. Mowa tu o proponowanej zmianie w zakresie terminu podnoszenia przez pozwany bank zarzutu potrącenia. Projektodawcy proponowali, aby termin ten został wydłużony aż do zakończenia procesu w II instancji. Obecnie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego wskazują, że pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy – czyli w praktyce w ramach odpowiedzi na pozew albo w terminie 2 tygodni od dnia, w którym wierzytelność pozwanego stała się wymagalna. Innymi słowy, obecnie pozwany bank już w pierwszym piśmie procesowym, czyli odpowiedzi na pozew albo sprzeciwie od nakazu zapłaty, chcąc skorzystać z potrącenia, musi taki zarzut podnieść na samym początku zawisłości sporu. Dlaczego wydłużenie tego terminu do zakończenia procesu w II instancji jest tak kontrowersyjne? Otóż jest to niezgodne z Konstytucją RP, która stanowi, że postępowanie sądowe jest dwuinstancyjne. Mamy więc prawo, aby naszą sprawę rozpoznały sądy obu instancji. Jeśli więc pozwany korzysta z zarzutu potrącenia dopiero na etapie II instancji, zarzutu tego nie może tym samym już rozpoznać sąd I instancji, zatem tracimy nasze konstytucyjne prawo do sądu.
Podczas prac na etapie komisji zaproponowano ograniczenie tego terminu do 2 miesięcy i do zakończenia postępowania w I instancji.
Oczywiście odnotować należy założenia pozytywne, które przede wszystkim mają wpłynąć na przyspieszenie rozpoznawania spraw frankowych. Zaliczyć do nich należy:
- zabezpieczenie roszczenia konsumenta z mocy prawa, czyli automatyczne zawieszenie obowiązku spłaty kredytu z chwilą doręczenia odpisu pozwu albo pozwu wzajemnego bankowi (obecnie na zasadach ogólnych wymaga to odrębnego wniosku o udzielenie zabezpieczenia). Zawieszenie ma obowiązywać do prawomocnego zakończenia sprawy. Bank w tym czasie nie mógłby zgłaszać zadłużenia kredytobiorcy do takich podmiotów jak BIK;
- możliwość rozpatrywania spraw na posiedzeniach niejawnych, czyli bez konieczności przeprowadzania rozprawy – tutaj należy dodać, że terminy rozpraw w XXVIII Wydziale Cywilny Sądu Okręgowego w Warszawie (wydziale frankowym) wyznaczane są nawet na 4 lata do przodu;
- uproszczenie postępowania dowodowego – sąd będzie mógł przesłuchać świadka zdalnie, nawet jeśli sprzeciwi się temu strona. Aktualnie sprzeciwiają się temu banki, wnosząc o wzywanie na rozprawy świadków – najczęściej osób niemających istotnych informacji dla sądu. Potrafi to wydłużyć postępowanie nawet o kilkanaście miesięcy;
- możliwość wytoczenia powództwa wzajemnego aż do zamknięcia rozprawy przed sądem I instancji, a sąd będzie rozpoznawał oba powództwa w jednym postępowaniu niezależnie od wartości przedmiotu sporu.
- możliwość rozpoznawania spraw przed sądem II instancji na posiedzeniu niejawnym, nawet jeśli złożono wniosek o wyznaczenie rozprawy. To na pewno należy ocenić na plus, ponieważ zwykle to w apelacji banku znajduje się wniosek o wyznaczenie rozprawy apelacyjnej, podczas gdy na rozprawie podtrzymywane jest już wyłącznie stanowisko wyrażone w apelacji.
Podsumowując, dobrze, że rządzący po wielu latach podejmują jakiekolwiek kroki do usprawnienia postępowań, które przecież stały się problemem, dlatego, że przez wiele lat władza ustawodawcza i wykonawcza nie podejmowały żadnych konstruktywnych prób rozwiązania problemu nieuczciwych kredytów powiązanych z walutą obcą ani też zaradzeniu przewlekłości postępowań. Problem ten w całości spadł na sądy. I trzeba przyznać, że w wyniku rozstrzygnięcia już najważniejszych zagadnień prawnych przez TSUE i Sąd Najwyższy, tempo rozpoznawania tych sporów w ostatnich miesiącach ulega wyraźnej poprawie. Problemy leżą jednak w niesprawnej organizacji sądów, w tym braków kadrowych. Tym, w naszej ocenie, przede wszystkim powinno obecnie zająć się Ministerstwo Sprawiedliwości, chcąc „odkorkować” wydziały cywilne. Takich inicjatyw na razie jednak brak.
radca prawny Michał Przybylak
Nieważność spłaconej umowy kredytu denominowanego z czerwca 2007 r. zawartej z dawnym Raiffeisen Bank Polska (aktualnie Raiffeisen Bank International AG) - wyrok SO Wrocław z 15.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 15.04.2026 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Radosław Nawrocki), w sprawie o sygn. akt XII C 1709/23, przyjmując przesłankową nieważność umowy kredytu, zasądził dochodzoną kwotę wraz z odsetkami od dnia wezwania, stanowiącą nadwyżkę pozostałą po dokonanym potrąceniu kapitału kredytu.
Spór dotyczył spłaconej umowy kredytu.
Pozew został wniesiony w październiku 2023 r., a w sprawie odbyły się dwie rozprawy.
Na czas trwania postępowania wpłynęło przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak
Przegrana Banku Millennium - oddalenie pozwu o zwrot kapitału i wynagrodzenie za korzystanie z kapitału - wyrok SO Wrocław z 15.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2026 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Iwona Wysocka), w sprawie o sygn. akt I C 1256/23 oddalił pozew Banku Millennium w zakresie żądania zwrotu kwoty kapitału kredytu oraz umorzył postępowanie w zakresie zapłaty z tytułu wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Sąd nie obciążył banku kosztami procesu.
Po przeprowadzeniu jednej rozprawy, Sąd w całości oddalił pozew banku, z uwagi na rozliczenie kapitału kredytu w drodze potrącenia oraz umorzył postępowanie w zakresie roszczeń ponad kapitał z uwagi na cofnięcie pozwu przez bank.
W ramach ustnego uzasadnienia, Sąd wskazał, że na dzień składania pozwu przez bank, świadczenia kredytobiorcy przewyższały kwotę kapitału kredytu, co powodowało, że roszczenie zasądzenia kapitału, jak i odsetek od tej kwoty pozostawało bezzasadne.
Nadto, Sąd uznał przy tym, że potrącenie dokonane przez kredytobiorcę po prawomocnym wyroku było nieskuteczne (!), przez wzgląd na to, że Sąd aprobuje tzw. teorię sala.
Sąd odstąpił jednak od obciążania banku kosztami postępowania. Sąd wskazał, że postępowanie banku było prawidłowe – bank musiał wytoczyć pozew, aby uniknąć przedawnienia. Sąd wskazał, że kwota kapitału stanowiła 62% wartości przedmiotu sporu, a bank i tak musiał ponieść koszt opłaty sądowej od pozwu, stąd odstąpił od obciążania banku kosztami zastępstwa procesowego. W tym zakresie, po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, rozważona zostanie rekomendacja skarżenia wyroku na rzecz Klienta Kancelarii.
Bank złożył pozew w czerwcu 2023 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
aplikant radcowski Adam Pelczar
PRAWOMOCNA przegrana Santander BP - finał w sprawie nierzetelnej praktyki banku po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu i rozliczeniu kapitału kredytu - wyrok i postanowienie SO Świdnica z 14.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 14.04.2026 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy (SSO Kamil Majcher), w sprawie o sygn. akt II Ca 25/25 oddalił w całości apelację banku. Bank został obciążony kosztami postępowania apelacyjnego.
Nadto, postanowieniem z dnia 14.04.2026 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy (SSO Kamil Majcher), w sprawie o sygn. akt II Cz 20/25 uwzględnił w całości zażalenie złożone przez Kancelarię na rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Bank został obciążony kosztami postępowania zażaleniowego.
Apelacja banku oraz zażalenie Klientów Kancelarii dotyczyło wyroku z dnia 5.11.2024 r., którym Sąd Rejonowy w Kłodzku (SSR Grzegorz Kuriata), w sprawie o sygn. akt I C 718/24 zasądził na rzecz Klientów Kancelarii dochodzoną kwotę stanowiącą nadwyżkę ponad wypłacony kapitał kredytu.
Sprawa wynikła z nierzetelnego zachowania banku, który odmówił dobrowolnej zapłaty po przegranym przez siebie procesie o ważność umowy kredytu (EKSTRALOKUM z z października 2007 r.). Zgodnie z praktyką Kancelarii, niezwłocznie po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy przez sąd, przystąpiliśmy do rozliczeń z bankiem, składając oświadczenie o potrąceniu należności Klientów z należnością banku. W związku z tym, że w okresie kilkunastoletniej spłaty kredytu, kredytobiorcy uiścili na rzecz banku w sumie kwotę wyższą aniżeli wypłacił im tytułem kredytu bank, do wyrównania na rzecz Klientów Kancelarii pozostała nadwyżka. Zazwyczaj w takiej sytuacji banki realizują płatności, nie chcąc narazić się na egzekucję komorniczą (gdy świadczenie objęte jest prawomocnym wyrokiem), albo kolejny spór sądowy. Santander Bank Polska zignorował jednak dokonane potrącenie, co wywołało konieczność złożenia w imieniu Klientów nowego pozwu o zapłatę. Bank w ramach odpowiedzi na pozew wywiódł powództwo wzajemne, domagając się zapłaty od Klientów kwoty tytułem waloryzacji kapitału kredytu, a także uznał powództwo co do części kwoty (przewyższającej żądaną waloryzację), w tym zakresie cofnięto pozew. Co istotne, bank nadal nie wyjaśnił, dlaczego odmówił Klientom zapłaty niewątpliwie przysługujących im świadczeń.
Pozew wzajemny banku został wniesiony w sierpniu 2024 r., a więc po wydaniu kluczowego wyroku TSUE w sprawie C-520/21 (15.06.2023 r.), w którym odmówiono bankom prawa do dochodzenia od kredytobiorców dodatkowych rekompensat, wykraczających poza nominalną wysokość wypłaconego kredytu. Także po wydaniu kolejnych orzeczeń, utrzymujących i precyzujących tę linię (post. TSUE z 11.12.2023 r., C-28/22, post. TSUE z 12.01.2024 r. C-488/23, uchwała całego składu Izby Cywilnej SN z 25.04.2024 r., III CZP 25/22) bank wywiódł swoje roszczenia z tytułu waloryzacji.
Sąd uznał roszczenia Klientów Kancelarii w całości za zasadne, umorzył postępowanie w zakresie cofniętego w części powództwa, a także oddalił powództwo banku o waloryzację oraz obciążył bank w całości kosztami procesu.
W ustnych motywach rozstrzygnięcia, Sąd Rejonowy wskazał, iż jak najbardziej podziela stanowisko Sądu I i II instancji co do tego, że umowa jest nieważna, a w związku z tym konieczne było rozliczenie nienależnych świadczeń. Roszczenie Klientów Kancelarii określił, jako „absolutnie” zasadne. Sąd Rejonowy wskazał, iż roszczenie zostało określone prawidłowo i podkreślił, że sposób zarachowania kwoty wypłaconej przez bank również na poczet odsetek był zgodny z przepisami prawa.
Powództwo wzajemne banku Sąd uznał zaś za absolutnie niezasadne oraz niesprawiedliwe, wskazując, iż jak najbardziej podziela on stanowisko TSUE i Sądu Najwyższego, zgodnie z którym bank nie może żądać od kredytobiorców jakichkolwiek roszczeń wykraczających poza kapitał wypłaconego kredytu. Sąd podkreślił, iż sankcja wobec banku musi być odstraszająca i bolesna, by przedsiębiorca zmienił swoje nastawienie do konsumentów.
Sporu można było uniknąć, gdyby tylko bank zachował się równie uczciwie jak Klienci Kancelarii i rozliczył się z nienależnych świadczeń niezwłocznie po przegranym przez siebie procesie o ważność umowy kredytu. Tymczasem wygenerowano kolejne zbędne postępowanie, które co prawda zakończyło się nadzwyczaj szybko, ale dlatego, że bank – ponownie – całkowicie nie miał racji.
Pozew został złożony w lipcu 2024 r.
Wyrok jest PRAWOMOCNY.
Sprawę prowadzą:
Michał Przybylak, radca prawny
Adam Pelczar, aplikant radcowski
Przegrana Santander Consumer Bank - oddalenie pozwu o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia, ewentualnie waloryzację kapitału kredytu - wyrok SR Nowy Sącz z 9.04.2026 r.
Wyrokiem z dnia 9.04.2026 r., Sąd Rejonowy w Nowym Sączu (SSR Bartosz Danielski), w sprawie o sygn. akt I C 1777/24 oddalił pozew Santander Consumer Bank o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, ewentualnie z tytułu waloryzacji kapitału kredytu oraz obciążył bank kosztami procesu na rzecz każdego z pozwanych.
Sprawa wynikła na tle prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu. Po rozliczeniu kapitału kredytu w drodze potrącenia, bank pozwał Klientów Kancelarii o dodatkowe świadczenia ponad kapitał kredytu.
Po złożeniu odpowiedzi na pozew, bank podtrzymywał swój pozew, pomimo jednoznacznych orzeczeń TSUE i uchwały Sądu Najwyższego.
Po przeprowadzeniu jednej rozprawy, Sąd oddalił pozew banku.
W ramach ustnego uzasadnienia Sąd podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem TSUE i dyrektywą 93/13, po stwierdzeniu nieważności umowy kredytowej, bank może żądać wyłącznie zwrotu kwoty kapitału wypłaconego kredytu. Nie do pogodzenia ze skutkiem odstraszającym pozostaje więc roszczenie o zapłatę urealnionej/zwaloryzowanej kwoty kapitału kredytu.
Sąd uznał również, iż bank nie może żądać zwrotu składek na ubezpieczenie. Sąd wskazał, że nieważność Umowy obejmuje również nieważność postanowień dot. składek ubezpieczeniowych, a bank nie może czerpać korzyści gospodarczych z nieważnej umowy.
Bank złożył pozew w listopadzie 2024 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak
Przegrana PKO BP - finał w sprawie nierzetelnej praktyki banku po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu i rozliczeniu kapitału kredytu - wyrok SR Wrocław Fabryczna z 30.03.2026 r.
Wyrokiem z dnia 30.03.2026 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym, Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu (SSR Katarzyna Gmitrowska – Halla), w sprawie o sygn. akt XI C 1276/25, zasądził na rzecz Klientów Kancelarii dochodzone kwoty.
Sprawa wynikła z nierzetelnego zachowania banku, który odmówił dobrowolnego rozliczenia się z Klientami Kancelarii po przegranym przez siebie procesie o ważność umowy kredytu Nordea – Habitat z listopada 2009 r.
Co wymaga podkreślenia, kapitał kredytu został w całości rozliczony w drodze złożonego bankowi oświadczenia o potrąceniu przed skierowaniem pozwu o ustalenie. Po prawomocnym ustaleniu nieważności umowy kredytu, bank rozliczył wyłącznie kwotę zasądzoną wyrokiem. Bank, pomimo skierowanego wezwania, uchylał się od rozliczenia dalszych spłat nieobjętych sporem.
W konsekwencji, złożony został pozew o zapłatę sumy dalszych spłat dokonanych na rzecz banku w toku wcześniejszego sporu (o ustalenie).
W ramach odpowiedzi na pozew, bank wniósł o oddalenie powództwa. Bank pominął zupełnie, że wskutek prawomocnego ustalenia nieważności umowy kredytu, strony winny sobie zwrócić wzajemne świadczenia. Skoro, kredytobiorcy dokonali rozliczenia kapitału kredytu, to bank zobowiązany był zwrócić nadwyżkę.
Niezależnie od stanowiska zawartego w odpowiedzi na pozew, bank dokonał zapłaty ok. 99% roszczenia, co skutkowało ograniczeniem pozwu.
Sąd, wydając wyrok na posiedzeniu niejawnym (bez rozprawy) uznał roszczenia Klientów Kancelarii w całości za zasadne oraz obciążył bank kosztami procesu.
Pozew został złożony w lipcu 2025 r.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sprawę prowadzą:
Agnieszka Osowiecka – Wasiak, radca prawny
Adam Pelczar, aplikant radcowski
