Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z czerwca 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Poznań z 18.09.2022 r.

Sąd ustalił, że stosunek prawny wynikający z umowy kredytu NIE ISTNIEJE z powodu dotknięcia jej WADĄ NIEWAŻNOŚCI – nieważność umowy kredytu zawartej z d. Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) – wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 18.09.2022 r.

Wyrokiem z dnia 18.09.2022 r., Sąd Okręgowy w Poznaniu (SSO Zofia Lehmann), w sprawie o sygn. akt XII C 494/19 ustalił, że NIE ISTNIEJE pomiędzy stronami stosunek prawny wynikający z umowy kredytu EKSTRALOKUM indeksowanego do CHF zawartej z dawnym Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) – wobec dotknięcia jej WADĄ NIEWAŻNOŚCI i zasądził od banku na rzecz Klientów Kancelarii zwrot wpłaconych bankowi środków, jako nienależnych.

Pozew został wniesiony w kwietniu 2019 r.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym i jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


Kolejne istotne orzeczenie TSUE w sprawach "frankowych" – Wyrok TSUE z dnia 8.09.2022 r. w sprawach połączonych od C‑80/21 do C‑82/21 - komentarz Kancelarii

W dniu 8 września 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął trzy zagadnienia prejudycjalne w ramach postępowań C-80/21, C-81/21 oraz C-82/21.

Istotą zadanych TSUE pytań było rozwikłanie kwestii budzących wątpliwości w orzecznictwie polskich sądów na kanwie rozpatrywania sporów z tzw. „kredytów frankowych”, sprowadzających się do następujących zagadnień:

 

W ramach sprawy C-80/21:

  • Czy dopuszczalne jest uznanie za nieuczciwy jedynie w części warunku umownego, w której owa nieuczciwość tkwi i pozostawienie w mocy pozostałej jego części?
  • Czy jest dopuszczalne, aby sąd po stwierdzeniu nieuczciwości warunku umownego, bez którego umowa nie mogłaby już obowiązywać, mógł zmodyfikować pozostałą część umowy, w drodze wykładni oświadczeń woli, aby zapobiec nieważności umowy, która to nieważność jest korzystna dla konsumenta?

Rozpatrując powyższe problemy, TSUE powtórzył wykładnię dokonaną już w uprzednio rozpoznawanej sprawie C‑70/17 i C‑179/17 Abanca Corporación Bancaria i Bankia, gdzie wskazano, że sądy są zobowiązane do odstąpienia od stosowania nieuczciwych warunków umownych, aby nie wywierały one, w braku sprzeciwu konsumenta, wiążących wobec niego skutków oraz, że nie do pogodzenia z przepisami dyrektywy 93/13 jest przepis prawa krajowego  dający sądowi krajowemu możliwość uzupełnienia umowy poprzez zmianę treści jej nieuczciwego warunku. Już w powołanym wyroku wyjaśniono, że uprawnienie sądu do modyfikowania nieuczciwej umowy w kierunku zmierzającym do przywrócenia równowagi stron, przyczyniałoby się do wyeliminowania zniechęcającego skutku wywieranego na przedsiębiorców poprzez sam brak stosowania takich nieuczciwych warunków wobec konsumentów, ponieważ nadal byliby oni zachęcani do stosowania rzeczonych warunków, wiedząc, że nawet gdyby miały one być unieważnione, to jednak umowa mogłaby zostać uzupełniona w niezbędnym zakresie przez sąd krajowy, tak aby zagwarantować w ten sposób interes rzeczonych przedsiębiorców. Ochrona konsumenta w ramach dyrektywy 93/13 w ten sposób stawałaby się iluzoryczna.

Pytanie zadane w ramach sprawy C-80/21 dotyczyło możliwości usunięcia z umowy elementu „za zgodą banku” i pozostawienia w mocy pozostałej części tak „wygumkowanej” klauzuli umownej. Problem dotyczy możliwości spłacania kredytu bezpośrednio w walucie CHF za zgodą banku, zastrzeganą w umowach Deutsche Banku.

TSUE, stwierdzając, że powyższa redukcja klauzuli jest niedopuszczalna, powtórzył w zasadzie regułę wyłożoną w ramach wyroku w sprawie C-19/20 Bank BPH, precyzując, iż przepisy dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym sąd krajowy może stwierdzić nieuczciwy charakter nie całości warunku umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, lecz jedynie elementów tego warunku, które nadają mu nieuczciwy charakter, w związku z czym warunek ten pozostaje, po usunięciu takich elementów, częściowo skuteczny, jeżeli takie usunięcie sprowadzałoby się do zmiany treści tego warunku, który ma wpływ na jego istotę, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

 

W ramach sprawy C-81/21:

  • Czy dopuszczalne jest, aby sąd po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru warunku umownego, nieskutkującego nieważnością umowy, mógł uzupełnić treść umowy przepisem dyspozytywnym prawa krajowego?
  • Czy dopuszczalne jest, aby sąd po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru warunku umownego, skutkującego nieważnością umowy, mógł uzupełnić treść umowy przepisem dyspozytywnym prawa krajowego, aby zapobiec nieważności umowy, pomimo że konsument godzi się na nieważność umowy?

Odnosząc się do zagadnienia pierwszego, TSUE powtórzył regułę wyrażoną w wyroku C-260/18 Dziubak, zgodnie z którą wyjątkowa możliwość zastąpienia nieuczciwego postanowienia umownego przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym jest ograniczona do przypadków, w których usunięcie nieuczciwego postanowienia umownego zobowiązywałoby sąd do unieważnienia umowy jako całości, narażając tym samym konsumenta na szczególnie szkodliwe skutki, tak że ten ostatni zostałby tym ukarany. Z powyższego wynika, że to wyłącznie interes konsumenta przesądza o możliwości upadku całej umowy. Trybunał podsumował tę kwestię wprost, wskazując, że jeżeli umowa może nadal obowiązywać po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków, sąd krajowy nie może zastąpić tych warunków przepisem krajowym o charakterze dyspozytywnym.

A zatem sąd krajowy nie może, po stwierdzeniu nieważności nieuczciwego warunku znajdującego się w umowie zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, która to nieważność nie pociąga za sobą nieważności tej umowy w całości, zastąpić tego warunku przepisem dyspozytywnym prawa krajowego.

Co do drugiego pytania, Trybunał powtórzył ponownie za wyrokiem C-260/18 Dziubak, że, nie można wypełniać luk w umowie, spowodowanych usunięciem z niej nieuczciwych warunków, które się w niej znajdowały, wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, które nie stanowią przepisów dyspozytywnych ani przepisów mających zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą na to zgodę. W postępowaniu, w ramach którego zadano przedmiotowe pytanie prejudycjalne konsumenci zostali poinformowani o konsekwencjach związanych z całkowitym unieważnieniem zawartych umów o kredyt i je zaakceptowali. TSUE wskazał więc, że w tych okolicznościach, biorąc pod uwagę determinujący charakter woli konsumentów, nie wydaje się, aby została spełniona przesłanka, zgodnie z którą unieważnienie całej umowy naraziłoby zainteresowanych konsumentów na szczególnie szkodliwe konsekwencje. Z braku takiego zagrożenia dla konsumentów, sąd nie jest uprawniony do zastąpienia nieuczciwego warunku, którego nieważność stwierdzono, przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym.

Co się tyczy możliwości zastąpienia nieważnego warunku umownego wykładnią sądową, Trybunał jednoznacznie ją wykluczył, gdyż sądy krajowe są zobowiązane wyłącznie do odstąpienia od stosowania nieuczciwego warunku umownego, aby nie wywierał on obligatoryjnych skutków wobec konsumenta, przy czym nie są one uprawnione do zmiany jego treści. Wskazano tutaj, iż dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które uniemożliwia sądowi rozpoznającemu sprawę uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności umowy opartego na nieuczciwym charakterze warunku, jeżeli zostanie stwierdzone, że warunek ten jest nieuczciwy i że umowa nie może dalej obowiązywać bez takiego warunku (podobnie w sprawie C‑118/17 Dunai).

Podsumowując, Trybunał wskazał, że sąd krajowy nie może, po stwierdzeniu nieważności nieuczciwego warunku znajdującego się w umowie zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, który pociąga za sobą nieważność tej umowy w całości, zastąpić warunku umownego, którego nieważność została stwierdzona, albo wykładnią oświadczenia woli stron w celu uniknięcia unieważnienia tej umowy, albo przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, nawet jeśli konsument został poinformowany o skutkach nieważności tejże umowy i zaakceptował je.

 

W ramach sprawy C-82/21:

Zagadnienie dotyczy początku terminu biegu przedawnienia roszczeń kredytobiorcy-konsumenta o zwrot niesłusznie zapłaconych kwot, w stosunku do banku. Sąd odsyłający sformułował zagadnienie dotyczące tego, czy roszczenie to ulega przedawnieniu po 10 latach, liczonych od dnia uiszczenia poszczególnej raty kapitałowo-odsetkowej lub innej opłaty związanej z umową i nie ma w tym wypadku znaczenia, czy konsument wiedział o nieuczciwości umowy czy też wymagana jest świadomość konsumenta.

Trybunał w tym względzie przypomniał, że kwestie przedawnienia reguluje prawo krajowe państw członkowskich UE, jednak nie może ono gorzej traktować sytuacji konsumentów niż wynika to ze standardu dyrektywy 93/13. TSUE stwierdzając, że 10-letni termin umożliwiający skuteczne dochodzenie zwrotu środków niesłusznie uiszczonych na podstawie nieuczciwej umowy jest wystarczający do zapewnienia efektywnej ochrony konsumentowi, dodał jednak, że konsumenci mogą nie wiedzieć o nieuczciwym charakterze warunku zawartego w umowie kredytu hipotecznego lub nie rozumieć zakresu swoich praw wynikających z dyrektywy 93/13 (wyrok w sprawie od C‑776/19 do C‑782/19 BNP Paribas Personal Finance), a zatem nie mieć świadomości, iż biegnie termin, którego upływ wygasi możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem. Dlatego też, TSUE wskazał, że bieg przedawnienia takich roszczeń nie może rozpocząć się zanim konsument powziął wiedzę o nieuczciwości umowy i swoich prawach z tym związanych.

 

Komentując dzisiejsze rozstrzygnięcie, należy stwierdzić, że niewątpliwie stanowi ono kontynuację prokonsumenckiej linii orzeczniczej TSUE, ponownie podkreślając i precyzując przede wszystkim to, że przepisy dyrektywy 93/13 mają za główny cel ochronę praw słabszych uczestników obrotu gospodarczego, czyli konsumentów, nie zaś przywracanie abstrakcyjnie ujmowanej przez banki, równowagi między stronami umowy. W wielu bowiem przypadkach, owo przywrócenie równowagi w praktyce polegałoby na ochronie interesów nieuczciwego przedsiębiorcy, któremu opłacałoby się ryzykować stosowaniem nieuczciwych postanowień w umowach, gdyż sankcja sprowadzałaby się jedynie do utraty nadmiarowego, nieuczciwego zysku. Tymczasem, cel prewencyjny dyrektywy 93/13 jasno uzasadnia konieczność potraktowania rozstrzygnięcia sporu wytoczonego przez konsumenta, na kanwie nieuczciwości kontraktowej przedsiębiorcy, także w charakterze sankcji dla owego przedsiębiorcy, tak aby nie ważył się on już w przyszłości naruszać praw konsumentów, a podmioty mu podobne także były skutecznie zniechęcone do takich praktyk.
Dzisiejszy wyrok pozostaje także szczególnie ważny w kontekście zagadnień związanych z polem manewru sądu w zakresie rozwikłania następstw dostrzeżenia nieuczciwości klauzuli umownej. TSUE, ponownie dał jasny znak sądom, że nie są władne modyfikować brzmienia nieuczciwych klauzul umownych, także poprzez ich normatywne rozwarstwianie i dążenie do pozostawienia ich „nieskażonej” części w mocy. Z kolei, wola konsumenta, który wyrażając przed sądem świadomość skutków upadku umowy, podtrzymuje żądanie stwierdzenia jej nieważności w całości, musi być respektowana przez sąd. Czyni to dopiero ochronę prawną realnie dostępną dla słabszego z definicji konsumenta.

Pozostaje mieć nadzieję na szybkie przyswojenie tez dzisiejszego orzeczenia TSUE przez polskie sądy i przyspieszenie realizacji sprawiedliwości dla tysięcy polskich konsumentów. W istocie bowiem, prawidłowo przygotowany do prowadzenia sprawy sędzia nie powinien mieć już żadnych realnych dylematów prawnych. Oczywiście także i w tej pozytywnej metamorfozie, będziemy nasze sądy niezmiennie i nieustannie wspierać.

Agnieszka Osowiecka-Wasiak, radca prawny
Michał Przybylak, radca prawny


PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z lutego 2008 r. dawnego Kredyt Banku (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SA Łódź z 29.07.2022 r.

Prawomocna NIEWAŻNOŚĆ w sprawie p-ko Santander Bank Polska (Umowa kredytu EKSTRALOKUM z lutego 2008 r. dawnego Kredyt Bank)  – wygrana Klienta Kancelarii w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi !!!

Wyrokiem z dnia 29.07.2022 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny (SSA Monika Michalska – Marciniak), w sprawie o sygn. akt I ACa 1428/21 oddalił w całości apelację Santander Bank Polska od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu I Wydział Cywilny (SSO Tomasz Choczaj) z dnia 8.07.2021 r., sygn. akt I C 174/20 i zasądził na rzecz Klienta Kancelarii od banku zwrot kosztów postępowania apelacyjnego. W niewielkim zakresie ( o kilka złotych skorygowane zostały koszty procesu zasądzone w wyroku I instancji).

Zatem, umowa kredytu jest nieważna, a kredytobiorca został uwolniony od toksycznego produktu i długu.
Wyrokiem Sądu I instancji ustalone zostało w sentencji, że Umowa kredytu EKSTRALOKUM zawarta w lutym 2006 r. z ówczesnym Kredyt Bankiem – jest nieważna. Co do roszczeń pieniężnych, Sąd zastosował teorię dwóch kondykcji i zasądził wszystkie dochodzone kwoty.

Wyrok zapadł po jednej rozprawie, po niespełna 9 miesiącach postępowania w II instancji.

WYROK JEST PRAWOMOCNY.
Pozew został złożony w maju 2020 r.

Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia kapitału kredytu (zwrotu świadczenia wzajemnego), a także uzyskania kwitu mazalnego na potrzeby wykreślenia hipoteki.

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka-Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


PRAWOMOCNA nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z maja 2010 r. dawnego Kredyt Banku (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SA Wrocław z 17.05.2022 r.

Prawomocna NIEWAŻNOŚĆ umowy w sprawie p-ko Santander Bank Polska (Umowa kredytu EKSTRALOKUM z maja 2010 r.) – kolejna wygrana Klientów Kancelarii w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu.

 

Wyrokiem z dnia 17.05.2022 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu I Wydział Cywilny (SSA Jacek Gołaczyński – spr., SSA Andrzej Połata, SSA Tadeusz Nowakowski), w sprawie o sygn. akt I ACa 549/20 oddalił w całości apelację Santander Bank Polska od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy I Wydział Cywilny (SSO Adam Mika) z dnia 20.12.2019 r., sygn. akt I C 266/19.

Wcześniej, wyrokiem Sądu I instancji ustalone zostało w sentencji, że Umowa kredytu EKSTRALOKUM zawarta w maju 2010 r. z ówczesnym Kredyt Bankiem (aktualnie Santander Bank Polska) – jest nieważna. Nadto, zasądzone zostały wszystkie dochodzone kwoty, zgodnie z teorią dwóch kondykcji. Wyrok zapadł na rozprawie, po niespełna 5 miesiącach od złożenia pozwu.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację banku i jednocześnie uwzględnił zarzut zatrzymania kwoty 250.000 zł stanowiącej równowartość wypłaconego kredytu.

Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na fakt, że umowa jest nieważna, a kredytobiorcy zostali uwolniony od toksycznego produktu i długu, a także mają do odzyskania nadwyżkę ponad otrzymany kapitał kredytu.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł po ponad 2 latach postępowania w II instancji i kilku rozprawach apelacyjnych. Sąd Apelacyjny z urzędu, czyli z własnej inicjatywy, dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego na średni NBP, a także opinię uzupełniającą – na potrzeby zapewne uzupełnienia nieważnej umowy kursem średnim NBP i zasądzenia spreadów.
Zgodnie z rekomendacją Kancelarii, Klienci nie uiścili żądanej przez Sąd Apelacyjny zaliczki na biegłego.

W związku z ryzykiem wydania przez Sąd Apelacyjny wyroku niezgodnego z prawem, zmierzającego do ratowania nieważnej umowy i uzupełniania jej średnim kursem NBP – Kancelaria złożyła w sprawie liczne pisma zarzucające Sądowi Apelacyjnemu działanie niezgodne z prawem polskim i unijnym, a nade wszystko naruszające interesy powodów – konsumentów. Działania te okazały się skuteczne i ostatecznie została prawomocnie ustalona nieważność umowy, a nieuiszczoną zaliczką na biegłego został obciążony Skarb Państwa. Sąd zresztą podczas ustnego uzasadnia wyroku wskazał na aktywny sprzeciw powodów wobec dopuszczenia opinii biegłego na średni NBP, ale kto bogatemu zabroni…

Kuriozalne w sprawie jest jednak, że Sąd Apelacyjny orzekając o kosztach procesu doszedł do wniosku, że kredytobiorcy „przegrali” postępowanie apelacyjne w związku z uwzględnionym zarzutem zatrzymania, ale „nie obciążył powodów kosztami postępowania apelacyjnego”, z czym Kancelaria się nie zgadza. Takie rozstrzygnięcie w zakresie kosztów jest nie do pogodzenia z regulacjami dot. kosztów i odpowiedzialności za wynik postępowania i po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, rozważane jest złożenie zażalenia. Niestety w sprawach frankowych przeciwnikiem jest nie tylko bank, ale częstokroć również sąd.

WYROK JEST PRAWOMOCNY.

Pozew został złożony w lipcu 2019 r.

 

Aktualnie, Kancelaria przystępuje do rozliczenia kapitału kredytu (zwrotu świadczenia wzajemnego), a także uzyskania kwitu mazalnego na potrzeby wykreślenia hipoteki.

 

Sprawę prowadzą:

radca prawny Agnieszka Osowiecka-Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM zawartej z d. Kredyt Bank w 2008 r. – wyrok SO Wrocław z 25.04.2022 r.

Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM zawartej z d. Kredyt Bank w 2008 r. – wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 25.04.2022 r.

 

Wyrokiem z dnia 25.04.2022 r., Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Jolanta Malik), w sprawie o sygn. akt XII C 238/19 ustalił, że umowa kredytu indeksowanego do CHF EKSTRALOKUM zawarta z dawnym Kredyt Bank S.A. (obecnie Santander Bank Polska S.A.) jest NIEWAŻNA i zasądził od banku na rzecz Klientów Kancelarii zwrot wpłaconych bankowi środków, jako nienależnych.

 

Pozew został wniesiony w marcu 2019 r.
Wyrok jest nieprawomocny i zapadł na posiedzeniu niejawnym po odebraniu ostatecznych stanowisk stron na piśmie.

 

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak

WYROK SĄDOWY

Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z lipca 2007 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Jelenia Góra z 02.03.2022 r.

Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM zawartej z d. Kredyt Bank w 2007 r. – wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 2.03.2022 r.

Wyrokiem z dnia 2.03.2022 r., Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (SSO Lidia Orzechowska – Korpikiewicz), w sprawie o sygn. akt I C 553/21 ustalił, że umowa kredytu indeksowanego do CHF EKSTRALOKUM zawarta z dawnym Kredyt Bank S.A. (obecnie Santander Bank Polska S.A.) jest NIEWAŻNA i zasądził od banku na rzecz klienta Kancelarii zwrot wpłaconych bankowi środków, jako nienależnych.

Zasądzenie na rzecz Klienta zostało jednak opatrzone obowiązkiem zwrotu kapitału otrzymanego przez kredytobiorcę – efekt podniesionego przez bank i uwzględnionego przez Sąd zarzutu zatrzymania. Najważniejsze jednak, że co do zasady – sprawa została wygrana – umowa jest nieważna.

Pozew został wniesiony w kwietniu 2021 r. Wyrok jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z października 2007 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Wrocław z 31.01.2020 r.

Wyrokiem z dnia 27.01.2022 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym – Sąd Okręgowy we Wrocławiu (SSO Magdalena Sobczak – Chrzanowska), w sprawie o sygn. akt I C 449/20 ustalił, że umowa kredytu indeksowanego do CHF EKSTRALOKUM zawarta z dawnym Kredyt Bank S.A. (obecnie Santander Bank Polska S.A.) jest NIEWAŻNA i zasądził od banku na rzecz klienta Kancelarii zwrot wpłaconych bankowi środków w CHF, jako nienależnych.

Zasądzeniu podlegały jednak tylko kwoty w CHF, gdyż Sąd najprawdopodobniej uwzględnił ewentualny zarzut zatrzymania / ewentualny zarzut potrącenia podniesiony przez bank w odpowiedzi na pozew. Na chwilę obecną, motywy takiego rozstrzygnięcia nie są znane, ponieważ wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym. Po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, rozważymy ewentualną apelację w zakresie oddalającym powództwo.
Najważniejsze jednak, że co do zasady – sprawa została wygrana – umowa jest nieważna.

Pozew został wniesiony w kwietniu 2020 r. Wyrok jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


Nieważność spłaconej umowy kredytu EKSTRALOKUM z września 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Legnica z 22.12.2021 r.

Wyrokiem z dnia 22.12.2021 r. Sąd Okręgowy w Legnicy (SSO Katarzyna Pozlewicz-Szymańska), w sprawie o sygn. akt I C 126/21 zasądził od Santander Bank Polska S.A. na rzecz Klientów Kancelarii całość dochodzonych kwot, stwierdzając przesłankowo, że umowa kredytu Ekstralokum indeksowana do CHF jest nieważna.

W sprawie tej Klienci spłacili kredyt przed wniesieniem powództwa oraz dokonali potrącenia kwot przez siebie wpłaconych z kwotą wypłaconego im kredytu. Nie było zatem już potrzeby żądania ustalenia nieważności umowy kredytu. Powództwo zostało uwzględnione w całości. Co interesujące, mimo iż powodowie dochodzili kwoty będącej nadwyżką między wypłaconym kredytem, a tym co przekazali bankowi, bank podniósł w procesie zarzut potrącenia, pomimo że na ten moment nie przysługiwała mu względem powodów już żadna wierzytelność (umorzyła się bowiem w wyniku potrącenia). Sąd nie miał zatem podstaw, aby w ogóle ten zarzut badać. Na marginesie jednak, Sąd wskazał, że zarzuty potrącenia i zatrzymania były bezskuteczne jako złożone ewentualnie, a ponadto zarzut zatrzymania w ogóle nie ma zastosowania do umowy kredytu, niebędącej umową wzajemną.W krótkich motywach, Sąd stwierdził, że umowa była nieuczciwa, a to z uwagi na brak możliwości weryfikacji wysokości kursów stosowanych przez bank oraz zatajenie przed kredytobiorcami rzeczywistego ryzyka związanego z kredytem powiązanym z walutą obcą.

Pozew został wniesiony w lutym 2021 r. i odsetki za opóźnienie zostały zasądzone od dnia wniesienia pozwu. Wyrok jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
radca prawny Agnieszka Osowiecka – Wasiak
radca prawny Michał Przybylak


Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z lipca 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Legnica z 03.12.2021 r.

KOLEJNA NIEWAŻNOŚĆ umowy kredytu hipotecznego EKSTRALOKUM dawnego Kredyt Banku. Wyrokiem z dnia 3.12.2021 r. Sąd Okręgowy w Legnicy I Wydział Cywilny (SSO Dorota Onufrowicz – Miara), w sprawie o sygn. akt I C 265/21, ustalił, że umowa kredytu indeksowanego do CHF, zawarta z dawnym Kredyt Bank S.A. (aktualnie Santander Bank Polska S.A.) jest NIEWAŻNA.

W dalszej kolejności sąd zasądził na rzecz Klientów Kancelarii od banku kwoty, które przekazali tytułem rat kredytu. Sąd podzielił zatem prezentowaną przez Kancelarię argumentację o konieczności ustalenia na przyszłość, że umowa nie wiąże oraz przysługiwaniu Klientom roszczeń finansowych obejmujących to co przekazali faktycznie bankowi.

Pozew został złożony w kwietniu 2021 r. Wyrok jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
Agnieszka Osowiecka-Wasiak, radca prawny
Michał Przybylak, radca prawny


Nieważność umowy kredytu EKSTRALOKUM z października 2008 r. dawnego Kredyt Bank (aktualnie Santander Bank Polska) wyrok SO Legnica z 29.09.2021 r.

KOLEJNA NIEWAŻNOŚĆ UMOWY EKSTRALOKUM dawnego Kredyt Bank S.A.

W dniu 29 września 2021 roku w sprawie naszych Klientów przeciwko Santander Bank Polska S.A. (jako następcy prawnemu Kredyt Bank S.A.) Sąd Okręgowy w Legnicy, SSO Zbigniew Juszkiewicz, wydał wyrok, którym USTALIŁ NIEWAŻNOŚĆ umowy kredytu EKSTRALOKUM, ale oddalił powództwo o zapłatę uwzględniając ewentualny zarzut potrącenia podniesiony przez bank na wypadek gdyby umowa okazała się być nieważna.

Pomimo tego, zasądzone zostały koszty procesu w całości, a Sąd wskazał, że powodowie wygrali w całości (I C 188/21). Po uzyskaniu pisemnego uzasadnienia, rozważona zostanie apelacja powodów w zakresie oddalonego żądania zapłaty, w związku z tym, że ocenie Kancelarii – nie może odnieść skutku zarzut potrącenia podniesiony jako ewentualny. Bank chciałby mieć ciasteczko i zjeść ciasteczko – to niemożliwe w świetle obowiązujących przepisów. W sprawie, Klienci nie zwrócili jeszcze wypłaconego kapitału.

Pozew został złożony w lutym 2021 r. Wyrok jest nieprawomocny.

Sprawę prowadzą:
Agnieszka Osowiecka-Wasiak, radca prawny
Michał Przybylak, radca prawny